Geçmiş, Geleceğe Karışınca Akıla Gelir..

Eskilerden girersek işimiz zor. İki küçük kol düğmesi olamadık derim ben, olamadıkça canımız yandı. Defalarca denenmiş ve bir sonuca ulaşamamanın acısını yaşamış insanlardık biz. Barış Abimiz vardı bizim, sokakta elimiz yüzümüz tozdan topraktan görünmeyene kadar oradan oraya koştururduk.. Eve gidemezdik düşünce, annemiz içeri alır da ”bu günlük yeter artık çıkma” der diye.. Topu kaçıran alırdı arkadaş bizde, kimseye haksızlık etmezdik erkek-kız fark etmezdi arabanın altına girilecek, o top alınacak! Ne günlerdi, akşamları erken yatırıldığımızda uyumakta zorlanırdık, sanki biz uyuyunca bir şeyler kaçırırmışız gibi olurdu… Sonra büyüdük ve kabuk bağlayan yer sadece diz kapağımız olmadı ve bu sefer o kabukları biz değil başkaları soymaya başladı, defalarca.. Birisiyle tanıştık ‘bu’ dedik işte bu o! Ama biz kol düğmesiydik, birbirimize çok yakındık ama hiç dokunamadık..